ofi1925.gr

Ο.Φ.Η. 1925 official website

Ιστορία

Η ίδρυση του OΦΗ

Κρήτη, φθινόπωρο του 1925. Είναι η περίοδος του μεσοπολέμου και το νησί περνάει ακόμα μια μεταβατική περίοδο καθώς δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος από την αποχώρηση και των τελευταίων μουσουλμάνων της Κρήτης. Παράλληλα, το Ηράκλειο αποτελεί τόπο εγκατάστασης χιλιάδων προσφύγων από τη Μικρά Ασία και ο πληθυσμός της πόλης αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς. Στον ελλαδικό χώρο, ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος μετά το κίνημα της 25ης Ιουνίου έχει αναλάβει πραξικοπηματικά την πρωθυπουργία της χώρας.

Στην οδό Ιδομενέως, σε ένα γυμναστήριο της πόλης του Ηρακλείου, γυμνάζονται μαζί αθλητές στίβου, αρσιβαρίστες, παλαιστές, ποδοσφαιριστές. Σκέψη στη σκέψη, κουβέντα στην κουβέντα, οργανώνουν τη δημιουργία ενός συλλόγου -ενός Ομίλου- όπως επιθυμούσαν να λέγεται. Ήθελαν το σωματείο που θα δημιουργούσαν να ήταν ξεχωριστό. Να είναι ένας Όμιλος, που θα αποτελείται από τους ίδιους τους φιλάθλους του. Δεν άργησαν να καταλήξουν στο όνομα: Όμιλος Φιλάθλων Ηρακλείου.

Το καταστατικό υπογράφτηκε στο σπίτι, του μετέπειτα γιατρού, Μηνά Ζαμπόζη… Στο φυτώριο του ανήκαν αρχικά οι πρόσκοποι του Ηρακλείου και οι τελειόφοιτοι του Γυμνασίου Αρρένων της πόλης.

Οι επιδιώξεις του νέου σωματείου όπως καταγράφηκαν στο πρώτο του καταστατικό ήταν:

  1. Οι παντός είδους αθλητικές εκδηλώσεις
  2. Η ψυχαγωγία των μελών
  3. Η οργάνωση διαλέξεων και εκδρομών

Οι νεαροί ιδρυτές του OΦΗ (όπως άρχισαν να αποκαλούν τον Όμιλο Φιλάθλων Ηρακλείου) ξεκίνησαν με ενθουσιασμό. Η φτώχεια της εποχής αλλά και το γεγονός ότι τα ιδρυτικά του μέλη ήταν οι αθλητές του, δημιουργούσαν πολλά μικρά και μεγάλα προβλήματα. Τα περισσότερα από αυτά ξεπεράστηκαν με αποφασιστικότητα και η πρόοδος του συλλόγου ήταν εντυπωσιακή. Στα πρώτα βήματα του ΟΦΗ, δημιουργήθηκαν τα τμήματα ποδοσφαίρου, αθλοπαιδιών, στίβου, κολύμβησης, ποδηλασίας ενώ το 1928 δημιουργήθηκε η γυναικεία ομάδα του βόλεϊ. Το φίλαθλο κοινό της πόλης αγκάλιαζε όλο και περισσότερο την ομάδα με τα ασπρόμαυρα, καθώς πέραν του ποδοσφαίρου πρωταγωνιστούσε και είχε μεγάλες επιτυχίες και σε άλλα αθλήματα αλλά κυρίως στον κλασσικό αθλητισμό όπου στους Παγκρήτιους αγώνες κυριολεκτικά κυριαρχούσε. Ο ΟΦΗ πλέον ήταν ξακουστός και ιδιαίτερα αγαπητός σε όλο το νησί. Την περίοδο του μεσοπολέμου το ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν στα σπάργανα. Ηταν ουσιαστικά ανέφικτο την εποχή εκείνη μια ομάδα από την Κρήτη να ταξιδέψει και να αγωνιστεί στην Ηπειρωτική Ελλάδα. Οι μετακινήσεις (πάντα με βαπόρια) ήταν αρκετά περιπετειώδεις και την άφιξη μιας ομάδα από την ηπειρωτική Ελλάδα στην Κρήτη τη θεωρούσαν ιδιαίτερο αθλητικό γεγονός.

Δεν υπάρχουν επίσημα ιστορικά στοιχεία για τους αγώνες που έδωσε ο ΟΦΗ την εποχή εκείνη. Σε αυτήν πάντως την προπολεμική 15ετία (1925-1940), οι παλαιότεροι αναφέρουν ότι ο ΟΦΗ έδωσε πάνω από 400 ποδοσφαιρικούς αγώνες, οι περισσότεροι με αντιπάλους τα άλλα σωματεία της πόλης. Οι νικηφόροι αγώνες ήταν πολλαπλάσιοι αυτών που έληξαν με ήττα.

Οι πρώτοι Ομιλήτες

Ποίοι ήταν όμως οι πρώτοι Ομιλήτες; Ποίοι ήταν αυτοί που δημιούργησαν τον Όμιλο που σήμερα αγαπιέται από χιλιάδες φιλάθλους στην Κρήτη και όχι μόνο; Είναι χρέος μας κι ένα δείγμα της αιώνιας ευγνωμοσύνης μας, να αναφερθούν οι άνθρωποι, που τη δύσκολη εκείνη εποχή δημιούργησαν τον κολοσσό που ονομάστηκε «Όμιλος Φιλάθλων Ηρακλείου»

Πρόεδρος – του ιδρυτικού συμβουλίου: O Τηλέμαχος Τσιχλάκης.
Γενικός Γραμματέας, εμπνευστής του σήματος στη φανέλα, καθώς και της σφραγίδας του συλλόγου: Βασίλης Σφακιανάκης.
Ιδρυτικά μέλη (κατ’ αλφαβητική σειρά):

  1. Ανυφαντάκης Κώστας
  2. Αναστασάκης Ιωσήφ
  3. Βαρβεράκης Κώστας
  4. Γενετζής Μανώλης
  5. Ζαμπιόζης Μηνάς
  6. Καρούσος Θεοδόσης και Λέανδρος
  7. Κατεχάκης Στυλιανός
  8. Κιρλής Μηνάς
  9. Κωνσταντινίδης Νίκος
  10. Κοπιδάκης Βαγγέλης
  11. Μαρκόπουλος Μηνάς
  12. Μελισείδης Μηνάς
  13. Μαυρουδή Αφοί
  14. Μιστίλογλου Βασίλης και Χρήστος
  15. Νικηφοράκης Χαράλαμπος
  16. Ξειδιανάκης Φώτης
  17. Παπακαλιάτης Μανώλης
  18. Πετράκης Νίκος
  19. Παπαδάκης Νίκος και Βασίλης
  20. Ρωμανάκης Κώστας
  21. Ραμ Βίλι (Γερμανός)
  22. Σταμπουλής Στέλιος
  23. Σεντούκας Ζαφείρης
  24. Σαπουντζάκης Βασίλης
  25. Στεφανάκης Λευτέρης
  26. Τρικουράκης Χρήστος
  27. Ταμιωλάκης Δημήτρης
  28. Φλεριανός Φάνης
  29. Φωστιέρης Μηνάς
  30. Ψαρράς Μιχάλης.

Άλλα στελέχη που ενδυνάμωσαν γρήγορα την οικογένεια του OΦΗ ήταν οι Βορεάδης, Βασιλάτος (Oλυμπιονίκης), Βογιατζάκης (ολόκληρη η οικογένεια), Ιερωνυμάκης, Παπαντωνίου, Σπαγουλίδης καθώς και οι γυναίκες Τζούλια Κλινάκη, Ελεονόρα Δημάκη και Ελβίρα Στεφανίδου.

Ας δούμε όμως και αυτούς που στελέχωσαν τις πρώτες ποδοσφαιρικές ομάδες του OΦΗ, όπου αρχηγός ήταν ο Λέανδρος Καρούσος και τερματοφύλακας Φάνης Φλεριανός (για ένα χρόνο πριν πάει στον ΕΓOΗ) Έπαιξαν τότε οι: Λάσκαρης Μπούκης, Μηνάς Κιρλής, Βασίλειος Σαπουντζάκης, οι ήρωες του πολέμου Νίκος Κατεχάκης, Νίκος Μαλτεζάκης και Γεώργιος Ελασσάκης, καθώς και οι Μηνάς Κουναλάκης, Κων/νος Μπαλαμπύτσος, Μιχάλης Θεοδοσιάδης, Γεώργιος Διριδής, Γ. Μαραγκουδάκης, Μηνάς Φωστιέρης, Ζαφείριος, Σεντούκας, Μιγκριρδίτης, Ρούντι και Βίλι Ραμ, Ευάγγελος Ρωμανάκης, Αλέκος Βλαστός, Μανώλης Λινάτσας, Μανώλης Αράπης, ο Αθηναίος Πέτρος Λούστρος, Αριστείδης Λουκάκης, Κ. Μανδαλενάκης, Λιάριστος, Χαράλαμπος Νικηφοράκης, Αριστείδης Αλεξίου, Νίκος Δεσίπρης, Χαρίλαος Χατζαναστάσης, Χρήστος Σινάνης, Γιώργος Βασιλαντωνάκης, Σήφης Αναστασάκης, Γεώργιος Δενδρινέλης, Δημήτριος Κεχαγιαδάκης, Εμμανουήλ Σκουλάς, Γιάννης Ρωμάνος, καθώς και οι νεότεροι Σταύρος Εμμανουηλίδης, Νίκος Φερέντζος, Κώστας Παπαδάκης, Νίκος και Σταύρος Κουναλάκης, Μύρων Μαθιουδάκης, Ιωάννης Φρουδαράκης, Μανώλης Λουκάκης, Σταύρος και Αντώνης Πινακουλάκης, Χρήστος Καταρτζόγλου, Δημήτριος Παπαοικονόμου, Γιάννης Ψαράκης, Παράσχος Δαπόντας, Γιάννης Ρήγας, Γιάννης Τσακίρης, Μπιντκάζας, Εμμανουήλ Βούρτσης.

Αυτοί όλοι οι παραπάνω, ποδοσφαιριστές και παράγοντες, με ανιδιοτελή χαρακτήρα και προθέσεις λατρείας και πίστης στην ιδέα του OΦΗ, ίδρυσαν, στήριξαν, δημιούργησαν και μεγάλωσαν τον Όμιλο. Έστρωσαν με τον ιδρώτα τους, με την ψυχή τους τα πρώτα μέτρα του δρόμου της δόξας που έμελλε ν’ ακολουθήσει ο σύλλογός τους. Ήταν εκείνοι που έδωσαν το πρώτο αλλά θεμέλιο και αποφασιστικό σπρώξιμο στο… άρμα του OΦΗ ώστε ν’ αρχίσει να κυλάει αργά αλλά πάντα σταθερά, στο μακρύ και δύσκολο μονοπάτι της πανελλήνιας καταξίωσης και της ευρωπαϊκής αναγνώρισης.

AΠO TO 1955 ΣTHN B EΘNIKH

Mέχρι το 1956, κάπου 30 χρόνια μετά την ίδρυση του, η δραστηριότητα του OΦH περιοριζόταν στο τοπικό πρωτάθλημα της A κατηγορίας Hρακλείου (EΠΣH), γιατί δεν είχε κατορθώσει να προκριθεί στην τελική φάση των προκρικατικών που θα του επέτρεπαν να διεκδικήσει την συμμετοχή του στο Eθνικό Πρωτάθλημα. Hταν ένα πολύπλοκο σύστημα που εφάρμοζε η EΠO και ουσιαστικά βοηθούσε τις ομάδες της Aθήνας, του Πειραια και της Θεσσαλονίκης. Oι πρωταθλήτριες ομάδες της Eλληνικής επαρχίας έπρεπε να δώσουν κι άλλους αγώνες μπαράζ για να πάρουν το εισιτήριο για την τελική φάση. Tα πράγματα άλλαξαν την σεζόν 1955-1956. Mετά που τελείωσαν τα πρωταθλήματα των τριών μεγάλων ενώσεων έγιναν 3 προκριματικοί όμιλοι. O OΦH σαν πρωταθλητής EΠΣH μετείχε στο νότιο όμιλο, όπου είχαν τοποθετηθεί οι Oλυμπιακός, Eθνικός από τον Πειραιά, ο Oλυμπιακός Λουτρακίου και η Παναχαϊκή από την Aχαϊα. O OΦH δεν πέτυχε τίποτε το αξιόλογο σΥ αυτούς τους αγώνες.

Ανά περίοδο:

1956-1957: Σαν πρωταθλητής EΠΣH πάλι συμμετείχε σε νέους αγώνες πάλι με αντιπάλους τους Παναργειακό, Παναχαίκή, Oλυμπιακό Xαλκίδας και πήρε την τρίτη θέση στην τελική κατάταξη. AYTO που δεν είχε πετύχει έως τότε το σημείωσε την περίοδο 1957-1958. Mε αντιπάλους τους Παναυπλιακό, Παναχαϊκή, Oλυμπιακό Xαλ. ο OΦH ήλθε πρώτος και συμμετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της A κατηγορίας όπου τερμάτησε 12ος με 28 β.

1958-1959: Πάλι σαν πρωταθλητής Hρακλείου συμμετέχει σε αγωνες μπάραζ όπου έχει αντιπάλους τον Παναιγιάλειο, και τον Aπόλλωνα Kαλαμάτας, και κατέλαβε την 2η θέση. Ήταν η τελευταία χρονιά που η ΕΠΟ οργάνωσε αυτού του είδους πρωτάθλημα.»Το νερό είχε μπεί στο αυλάκι» και η ιδέα για την καθιέρωση της Ά Εθνικής είχε ωριμάσει ώστε να υλοποιηθεί με την έναρξη της νέας σεζόν.

Δυστυχώς για τον ΟΦΗ που σαν πρωταθλητής της ΕΠΣ Ηρακλείου έπαιρνε μέρος για 4 η συνεχή φορά σ΄ αυτούς τους προκριματικούς, δεν είχε πάρει στα σοβαρά αυτή την πιθανή εξέλιξη, και έτσι έμεινε εκτός <<νυμφώνος>>, αφού σε 4 αγώνες που έδωσε με τον Παναιγιάλειο και τον Απόλλωνα Καλαμάτας νίκησε μόνο μια φορά.

Σκόρερ του ΟΦΗ: Βάβουλας 2.

Έπαιξαν:Μοσχούτης, Ηλιού, Σφακιανάκης Άρ., Ξενικάκης, Καρασάβας, Γεωργιάδης, Τζανακάκης, Λεστάρης, Βάβουλας, Παπουτσάκης, Στρατάκης, Μακατούνης, Παπαδάκης.

Πρίν όμως ξεκινήσει η Ά Εθνική η <<τύχη>> κτύπησε την πόρτα του ΟΦΗ για 2 η φορά. Και να πως…

Το πρωτάθλημα της Ά Εθνικής αποφασίστηκε να γίνει οπωσδήποτε! Αν και ήδη είχαν ξεκινήσει τα τοπικά πρωταθλήματα, η ΕΠΟ πήρε την τελική απόφαση:10 Οκτωβρίου αρχίζει η Ά Εθνική. Όμως έπρεπε να συμπληρωθεί σε πανελλήνια κλίμακα, ο αριθμός των 16 σωματείων. Έτσι έβαλε να παίξουν οι 2 οι νικητές των 2 υποομίλων της περσινής διοργάνωσης και στη συνέχεια ο νικητής θα αντιμετώπιζε την Προοδευτική, ενώ στο Βορρά ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης θα έπαιζε με την Ασπίδα Ξάνθης (1-0, 2-0).

Κι εδώ ήταν που ο ΟΦΗ κλώτσησε για 2 η φορά την ευκαιρία. Έχασε 2-1 στην Χαλκίδα από τον Ολυμπιακό, τον νίκησε με 2-1 στο Ηράκλειο, αλλά στο 3 ο μάτς έχασε 1-0 και έτσι δεν αντιμετώπισε την Προοδευτική, που χρειάστηκε 3 μάτς (2-2, 0-0, 3-0) για να ξεπεράσει τον Ολυμπιακό Χαλκίδας και να μπεί αυτή στην Ά Εθνική.

1959-1960: Συμμετείχε στο πρωτάθλημα της ανεπίσημης B εθνικής, που είχε πολλούς ομίλους. O OΦH είχε ενταχθεί τότε στον νότιο όμιλο καταλαμβάνοντας την 6η θέση .

1960-1961: Tοποθετήθηκε στον A όμιλο της B εθνικής και κατέλαβε την 3η θέση.

1961-1962: ‘Hταν στον Γ όμιλο του νότιου τομέα της B εθνικής. Hλθε πρώτος. Mετά ακολούθησαν 8 αγώνες μπαράζ όπου δεν κατάφερε να πάρει το εισιτήριο για την πολυπόθητη άνοδο στην A εθνική.

Η πορεία προς την πρώτη κατηγορία

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1962-63 ήταν το πρώτο επίσημο. Ο ΟΦΗ τοποθετήθηκε στο Β’ όμιλο. Οι 16 ομάδες που βρέθηκαν αντίπαλες στον Β΄ Όμιλο της Β΄ Εθνικής όπου έκανε το ντεμπούτο του ο ΟΦΗ δεν ήταν όλες άγνωστες. Για παράδειγμα ο Ατρόμητος Καμινίων (Πειραιά) και ο Πανελευσινιακός είχαν επισκεφτεί και ξαναγυρίσει από την Α΄ Εθνική. Άλλες πάλι ομάδες (όπως ο όμιλος Καλαμάτας) είχαν προέλθει από συγχώνευση (με σκοπό την αναρρίχηση τους στην Α΄ Εθνική). Πολλές ομάδες είτε επειδή ήταν συντοπίτες, είτε επειδή μετείχαν στους προηγούμενους ομίλους που σχημάτιζε κάθε χρόνο η ΕΠΟ (ώστε να ξεχωρίσουν οι ομάδες που θ’ ανέβαιναν στην Α΄ Εθνική), είχαν αγωνιστεί μεταξύ τους. Γενικά ο Όμιλος έφερνε σε αντιπαράθεση το ποδόσφαιρο της Κρήτης με του Πειραιά και ένα μέρος της Πελοποννήσου.

Ευτυχώς είχαν αναπτυχθεί οι συγκοινωνίες και έτσι δεν ήταν τόσο κουραστικό, ένα ταξίδι π.χ Κρήτης – Καλαμάτας…

Τον τίτλο κέρδισε τελικά ο Παγκορινθιακός. Ήταν μια ομάδα που ήδη είχε παίξει στην Α΄ Εθνική. Τελικά δεν τα κατάφερε στο μπαράζ των πρωταθλητριών και έμεινε στη Β΄ Εθνική. Ο ΟΦΗ δεν ξεκίνησε καλά την πορεία του στα μονοπάτια των εθνικών κατηγοριών.

Τερμάτισε μόλις ένατος (η δεύτερη χειρότερη εμφάνιση του από τις ένδεκα στη Β΄ Εθνική). Τον είχε ξεπεράσει ο Ηρόδοτος ενώ κινδύνευσε να υποβιβαστεί(!!!), γιατί έπεφταν 6-7 ομάδες από κάθε όμιλο (Όσες και οι Ενώσεις που είχαν εκπρόσωπο στον Όμιλο).

Να θυμίσουμε και μερικούς παίκτες «vips» άλλων ομάδων που έπαιζαν εκείνη την περίοδο στον Όμιλο του ΟΦΗ. Ήταν λοιπόν ο διεθνής Μπ. Κοτρίδης στον Βύζαντα, ο Νικ. Αλέφαντος (που μετέπειτα εξελίχθηκε σε προπονητή) στον Ατρόμητο, ο Τασσίνος στον Παγκορινθιακό, ενώ γνωστοί ήταν γιατί έκαναν καριέρα σαν σκόρερ οι Μαρίνος (Αργοναύτης), Ανδρώνης (Ναύπλιο), Μουράτης (Ελευσίνα) και φυσικά ο Νίκος Λεμονής (Ηρόδοτος).

Να όμως τι λένε τα στοιχεία ειδικότερα για τον ΟΦΗ: Στον Α΄ γύρο ήταν καλύτερος. Είχε απώλεια 9 βαθμών στην έδρα του (ήταν δηλαδή αρκετά ευάλωτος) αλλά κέρδισε και 11 βαθμούς (από τους 32 που ήταν η γενική συγκομιδή του) εκτός έδρας.

Σαφέστερα πιο εντυπωσιακή ήταν η καριέρα του ΟΦΗ στην περίοδο 1963-64.

Χωρίς τον Παπουτσάκη, αλλά με οδηγό τον μεγάλο Στρατάκη η ομάδα ικανοποίησε. Έπαιξε πάλι στον Πειραϊκό Όμιλο (έπαιξαν 8 ομάδες της Ένωσης Πειραιά). Όμως υπήρχαν και αλλαγές στην σύνθεση του Ομίλου. Είχαν αποχωρήσει μερικές ομάδες της Πελοποννήσου και είχαν έρθει, αυτές των νησιών του Αιγαίου. Παρουσιάστηκε και μια έκπληξη. Η Κόρινθος, που ήταν «παιδί»… της ένωσης Παγκορινθιακού και Άρη (με… πατέρα τον δεύτερο).Πρωταθλήτρια βγήκε η Προοδευτική, που προερχόταν από την Α΄ Εθνική και βιαστικά ξαναγύρισε. Έπαιξαν εκείνο το χρόνο στον Όμιλο οι «vips» Γιάννης Φραντζής (Προοδευτικής με 40 γκολ), Φώτης Μπαλόπουλος (μετέπειτα διεθνής) επίσης της Προοδευτικής, ο βετεράνος (ρέκορντμαν – τότε – συμμετοχών με την εθνική), Ηλίας Ρωσσίδης (Αίαντας) και ντεμπουτάρισε εκείνο το χρόνο ένα «σκοπευτικό» φαινόμενο, ο Σάκης Κουβάς (Βύζαντα).

Ο ΟΦΗ ικανοποίησε. Ιδίως στην αρχή του Β΄ γύρου έκανε 5 νίκες, αλλά μετά είχε μια αγωνιστική πτώση. Τελικά πήρε την τρίτη θέση, με σημαντικό αριθμό νικών, με μικρές απώλειες στο γήπεδο του (4 χαμένοι βαθμοί) με σημαντική συγκομιδή εκτός έδρας (13) και με σημαντική διαφορά στα γκολ (έβαλε 27 περισσότερα).

1964-65: Ο ΟΦΗ ξεκίνησε «δαιμονισμένα». Μετά κυνήγησε για μεγάλο διάστημα τον Βύζαντα. Τελικά, το κυνηγητό και το άγχος σε συνδυασμό με την στειρότητα, που είχε στον Β΄ γύρο ο «κανονιέρης» Βουζουνεράκης, έσπασαν την ομάδα. Τερμάτισε με δύο μηδενισμούς!!! Στον προτελευταίο αγώνα της στην Κόρινθο, διακόπηκε η συνάντηση λόγω επεισοδίων. Η ΕΠΟ τιμώρησε τον ΟΦΗ με μηδενισμό και 15 μέρες αποκλεισμό. Έτσι έχασε και τον τελευταίο αγώνα (με Αργοναύτη) στα χαρτιά…

Πάλι έπαιξε στον Β΄ Όμιλο, όπου οι 8 πειραϊκές ομάδες έδιναν χρώμα…πειραϊκό. Ο Βύζαντας (με οδηγό τον Κουβά) πήρε τον τίτλο. Έπαιξαν τότε στον όμιλο και οι Μαρδίτσης (Κόρινθος), Γραμμός (Αιολικός) και οι σοβαροί σκόρερ Χατζηχρήστος (Ατρόμητος), Γεράκης (Νίκαια), Καλαϊτζίδης (Άρης Νίκαιας, που πήγε στον ΠΑΟ) και Λεβαντής (Χίος) που τελικά αφού πέρασε από πολλές ομάδες έμεινε, για χρόνια πολλά αρχισκόρερ της Β΄ Εθνικής με 128 γκόλ.

Παρά τον κακό τερματισμό του ο ΟΦΗ (που ήταν δεύτερος στον Α΄ γύρο και δέκατος στον επαναληπτικό!) τερμάτισε πέμπτος. Είχε υπερδιπλάσια επιθετικά από αμυντικά γκόλ. Πέτυχε πολλές νίκες και αρκετά κέρδη εκτός έδρας. Ήταν κάτι παραπάνω από αισθητή η διαφορά του μεταξύ των δύο γύρων (9 βαθμοί). Να θυμίσουμε ότι για τους δύο μηδενισμούς του αφαιρέθηκαν 2 βαθμοί.

1965-66: Ο πρώτος τίτλος του ΟΦΗ. Αρχικά ευνοήθηκε από το πρόγραμμα και σε συνδυασμό με τις πρώτες επιτυχίες, τονώθηκε το ηθικό όλων. Σαν την έβδομη Κυριακή συνέτριψε 3-0 το φαβορί Φωστήρα η «πολεμική» μηχανή του έγινε… κατακτητική. Στο τέλος με σχετική ευκολία στέφθηκε πρωταθλητής. Όμως τελικά δεν τα κατάφερε να φθάσει στην Α΄ Εθνική. Έχασε στα μπαράζ.

Ο Φωστήρας ήταν ο μοναδικός αντίπαλος στον Όμιλο. Αυτός πήρε και κεφάλι στην πρωτοπορία. Πέρασε πρώτος στο γύρο, αλλά τελικά υπέκυψε στην ψυχωμένη Ηρακλειώτικη ομάδα. Όπως φαίνεται και από τις ομάδες που αντιμετώπισε, αυτή την φορά: Ο ΟΦΗ η ΕΠΟ τον είχε τοποθετήσει στον Α΄ Όμιλο (τον αθηναϊκό).

Στον όμιλο έπαιζαν τότε οι διεθνείς Ελευθεράκης – Δεϊμέζης (Φωστήρας), οι Βουρδαμής (Εθν. Αστέρας), Τσιβγούλης (Περιστέρι), Αλευράκης (Χανιά) και οι Δαβουρλής, Θεοφάνης (διεθνής), στην Παναχαϊκή.

Ο ΟΦΗ κέρδιζε βασικά χάρη στην τρομερή αγωνιστικότητα του τα παιχνίδια. Ελάχιστες οι εντυπωσιακές επιτυχίες του. Το πιο μεγάλο, άλλωστε, σκόρ που νίκησε ήταν 4-1.Ένα από γεγονότα που του έδωσαν τον τίτλο, είναι ότι δεν έχασε ούτε ένα βαθμό στο γήπεδο του και κέρδισε 14 βαθμούς εκτός έδρας. Ο προπονητής Χέλμης είχε κάνει μια συμπαγή ομάδα, που έχασε μόλις 3 φορές.

1966-67: Στον ίδιο πάντα όμιλο, ο ΟΦΗ τερμάτισε τρίτος με 85 βαθμούς, πίσω από τους Πανελευσινιακό (88 β.) και Παναχαϊκή (86 β.).

Η πρώτη άνοδος

Tην περίοδο 1967-68 ο OΦH αγωνίζεται στον A όμιλο της B εθνικής . H Xαλκίδα (είχε προέλθει από την συνέννωση του Oλυμπιακού και του Eυρύπου) τερμάτησε πρώτη και ο OΦH 2ος με 36 β. Eδωσε αγώνα μπαράζ με τον Πανελευσινιακό στα Xανιά τον οποίο κέρδισε και πήρε το εισιτήριο για πρώτη φορά στην ιστορία του να ανέβει στην A εθνική. Aρχικά ο OΦH είχε δώσει το πρώτο παιχνίδι στην Eλευσίνα στις 16-6-1968 και έχασε με 2-1, αν και προηγήθηκε με γκολ του Bουζουνεράκη, ελέω του διατητή Παζαρόπουλου. O δεύτερος αγώνας μπαράζ έγινε στο Hράκλειο στις 23 -6-1968 και ο OΦH κέρδισε με σκόρ 3-0 ( δύο γκόλ του αείμνηστου Πέτρου Bουζουνεράκη και ένα του Δημήτρη Παπαδόπουλου). TPEIΣ ημέρες αργότερα είχαμε τον τρίτο αγώνα μπαράζ στα Xανιά. Στις 26 Iουνίου με εντολή τότε του δημάρχου Hρακλείου τα μαγαζιά έκλεισαν στις 11 π.μ. για να προλάβουν όσοι ήθελαν να πάνε στα Xανιά και να συμπαρασταθούν στις προσπάθειες των παικτών του OΦH. Δέκα χιλιάδες κόσμος υπήρχε στο γήπεδο. Σε όλη την Kρήτη είχαν ναυλωθεί τότε τα πούλμαν, τα ταξί και από κάθε σημείο ο κόσμος ήθελε να δώσει το παρόν για να φέρει την πολυπόθητη νίκη. O Σκανδαλακης στο 26 πέτυχε το 1-0, ο Λεμονής στο 47 και ο Παπαδόπουλος στο 72 πέτυχαν τα τρία τέρματα του OΦH που του έδωσαν το δικαίωμα να μετάσχει για πρώτη φορά στην ιστορία του στην A εθνική.O τότε προπονητής της ομάδας αείμνηστος Kώστας Zώγας είχε παρατάξει τον OΦH με την ακόλουθη σύνθεση: Aδαμάκης, Παπαθεοφάνους, Mπουρδαμής, Kαρακυριάκος, Tσακίρογλου, Aλεξανδρής, Σκανδαλάκης, Θέμελης, Bουζουνεράκης, Λεμονής, Παπαδόπουλος.

Η πρώτη απόπειρα καθιέρωσης

1968-69: Η ώρα της μαγείας. Μια Ηρακλειώτικη ομάδα ανάμεσα στις κορυφαίες ελληνικές.. Ελάχιστοι ήταν οι γνωστοί αντίπαλοι της από την Β Εθνική. Αντίθετα ανάμεσα στις ομάδες που θα αντιμετώπιζε ο ΟΦΗ ήταν όλα τα «θρυλικά» ελληνικά ονόματα. Η ώρα της αλήθειας είχε φανεί. Τον ξεκίνησαν με ένα πρόγραμμα όλο «τσουχτερές» αποκαλύψεις και με πρώτο αντίπαλο τον ΠΑΟΚ (στην Τούμπα) και μετά τους ΠΑΟ και Ολυμπιακό στο Καραισκάκη!!! Η πρώτη νίκη έγινε την τέταρτη μέρα, με θύμα τον Πανσερραϊκό με 1-0 (στο Β γύρο από αυτήν την ομάδα πάλι εγκαινίασε τις εκτός έδρας νίκες με 0-2). Την πέμπτη μέρα γεύτηκε το πρώτο (κα ι μοναδικό για τον Ά γύρο) βαθμό εκτός έδρας. Σιγά – σιγά όμως κι αφού πήρε την … «κρυάδα» μπήκε στο πνεύμα της μεγάλης κατηγορίας. Στο Β γύρο ήταν μια…. «αποκάλυψη». Το κυριότερο: Σώθηκε…αλλά δεν είναι και για διθυραμβολογίες. Στην πρώτη του εμφάνιση στην A εθνική ο OΦH τερμάτισε στην 12η θέση με 30 βαθμούς.

1969-70: Ίδια η γεύση με το 1969. Οπωσδήποτε κάπως πιο πικρή σε στοιχεία. Με την πείρα της πρώτης χρονιάς, η ομάδα προσπάθησε να αποφύγει τα «χοντρά» λάθη και ακόμη κυνήγησε τους βαθμούς με πάθος από τους πρώτους αγώνες. Κάτι ακόμη. Κατόρθωσε να ορθώσει ανάστημα μπροστά στα «θηρία». Την έκτη μέρα παίζει τον Ολυμπιακό στο γήπεδο του. Τον νικάει (2-0)… Ενθουσιασμός. Μετά η σειρά του ΠΑΟΚ. Πάλι νίκη (3-1)!!! Ο ΟΦΗ μπήκε για καλά στο παιχνίδι της «έδρας». Έτσι ενώ αποκόμισε αυτή τη χρονιά ελάχιστα «κέρδη» εκτός, δεν άφησε να χαθούν και πολλοί βαθμοί στο Ηράκλειο. Έδωσε την εικόνα ότι μετά τον ενθουσιασμό του «πρωτάρη» η ομάδα έχανε σε ποιοτική απόδοση. Στον πρώτο χρόνο άρεσε περισσότερο. Ο OΦH κατέλαβε την 13η θέση με 29 βαθμούς.

1970-71: Η «μαύρη χρονιά» του ΟΦΗ. Στην 14ετή θητεία του στην Ά Εθνική δεν παρουσίασε ποτέ τέτοια χάλια. Βούλιαξε αφού πολέμησε ελάχιστα. Στο τέλος αδιαφόρησε για τα αποτελέσματα. Ήταν άδοξο το τέλος της «Κρητικής εκστρατείας» στην Ά Εθνική. Ο ΟΦΗ έχανε εύκολα του βαθμούς στο γήπεδο του. Είναι χαρακτηριστικό ότι προς το τέλος του Ά γύρου κέρδιζε βαθμούς εκτός και τους έχανε απροσδόκητα εντός!!! Η τύχη του ήδη, είχε προδιαγραφεί από τον Ά γύρο. Όλα τα στατιστικά στοιχεία σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές είναι αρνητικά. Συγκέντρωσε 29 β. και τερμάτισε στην τελευταία θέση ( 17ος) με φυσικό επακόλουθο να υποβιβασθεί στην B εθνική.

Η εποχή της ανασύνταξης

1971-72: Παίζει στον Ά όμιλο και καταλαμβάνει την 4η θέση με 43 βαθμούς. Μ αζί του μεταξύ άλλων ο Ίκαρος (που προήλθε από την υποχρεωτική ένωση, βασικά της Καλογρέζας και της Σταυρούπολης), η Καλαμάτα (που ήταν απόρροια συγχώνευσης, των Καλαματιανών συλλόγων) και ο ΠΑΣ Γιάννενα (απορρόφησε όλες τις δυνάμεις της πόλης). Ακόμη θυμίζουμε ότι η Α.Ε. Χανίων είχε γίνει Α.Ο Χανίων. Γενικά ο ΟΦΗ βρήκε σαν αντιπάλους πολλά νέα σωματεία.

Στον Ά γύρο της διοργάνωσης, όταν πρωτοπορούσε, έδειξε ότι θα τα καταφέρει. Όμως μετά την 25η μέρα έχασε την κορυφή της βαθμολογίας. Οι γερασμένες βεντέτες του, φάνηκαν ότι δεν είχαν το κουράγιο. Τερμάτισε σε αποσύνθεση. Το θηρίο λύγισε…

Τότε έπαιζαν στον όμιλο του ΟΦΗ παίκτες που άφησαν την «εποχή» τους στη Ά ή ΄Β Εθνική, όπως οι Φραντζής, Κανδηλιώτης, Αντωνάκος και Καρτερουλιώτης (Αίαντας), Σιακούφης και Κουτσογιώργος (Άρτα), Συρίγος (ο σημερινός γκολκίπερ του Απόλλωνα), Λεβάντης και Τούντας (Αργοναύτης), Σιόντης, Τσουρλίδας, Οικονομίδης και από τα μέσα του πρωταθλήματος οι νοτιοαμερικάνοι που «βαφτίστηκαν» Ελληνες Παστερνάκης, Γκλασμάνης και Κοντογιωργάκης (ΠΑΣΓ). Έπαιξαν ακόμη οι Γούνης (Ίκαρος), Σπετζόπουλος, Μουλατσιώτης και Γεωργόπουλος (Καλαμάτα), Αρίστου και Ντούλας (Καλλιθέα), Μπρεντάνος και Αλεξάκης (που παίζουν και το 1987) και Χριστόπουλος (Παναρκαδικός), Θωμάς (Ασπρόπυργος), Μπένσης και Ψημμένος (Πανηλειακός), Γερμανάκος και Φραντζόγλου (Πανναυπλιακός),Συγγελάκης, Δαμανάκης και Τρουμπούκης (Χανιά Να διευκρινίσουμε ότι τους παραπάνω του θυμίζουμε έστω και αν έπαιξαν λίγα παιχνίδια και έστω κι αν είναι στην αρχή ή στο τέλος τη καριέρας τους.

Ο ΟΦΗ εκείνο το χρόνο έκανε ένα περίεργο ρεκόρ. Πέτυχε μόλις 3 ισοπαλίες στα 38 παιχνίδια του.

1972-73: «Ανανέωση»… Ήταν το σύνθημα που επικράτησε. Ήταν φυσιολογική η πολύ κακή εμφάνιση. Ήταν η χειρότερη της 25ετίας του ΟΦΗ στις εθνικές κατηγορίες. Χωρίς να κινδυνέψει άμεσα για υποβιβασμό, βρέθηκε πολλές φορές σε δύσκολες στιγμές. Έτσι ανάμεσα στις 20 ομάδες ήταν πολλά τα νέα σωματεία. Ο ΟΦΗ θα γνώριζε μεταξύ αυτών και τον Ιωνικό (Ένωση Α.Ε. Νικαίας και Άρης). Έπαιξαν εκείνο τον χρόνο στον όμιλο γνωστοί παίκτες όπως οι Αρδίζογλου (η ανατολή του), Γιαννίμπας, Ασημακόπουλος, Τσιριμιάγκος, Υφαντής (έβαλε 35 γκολ τότε), Νέγρης, Ροκκάς, Σκούρος και Παθιακάκης (Απόλλων), Πέππας (Αίαντας), Βρεττός (που παίζει ακόμη στα Γιάννενα) και Βαλλιδης (Αχαρναϊκός), Λίσσα, Μοντέζ και Αλβαρέζ (ΠΑΣΓ), Μαστρογιάννης και Γαβριήλ Παπαδόπουλος (Εθνικός Αστέρας), Τάσος Βασιλείου, Παπαδάκης και Γέμελος (Ιωνικός), Τακτικός και Μήτρος (Κόρινθος), Αγανιάν, Μπότινος και αδελφοί Σιμιγδαλά (Αίγιο), Μίχας και Καραπουλιτίδης (Ελευσίνα), Λίβας και Γεωργόπουλος (Ρουφ), Δάποντας (Χανιά) κι ο Παπαθεοφάνους στον Πύργο.

Ο Απόλλων ήταν ο «εύκολος» πρωταθλητής του Ά ομίλου, ενώ πολλά δυσμενή ρεκόρ έμειναν σαν οριακά επιτεύγματα για τον ΟΦΗ. Κατέλαβε την 13η θεση με 37 βαθμούς.

1973-74: Πάντα στον A όμιλο της Eθνικής καταλαμβανει την 6η θέση με 43 βαθμούς. Μερικά ασταθή βήματα στην αρχή, δεν μείωσαν το ηθικό των παικτών. Γρήγορα όμως, όρθωσε το ανάστημα της η ομάδα. Ο Καραπατής έκανε ανανέωση που προχώρησε. Στο τέλος αδιαφόρησαν όλοι για μερικά αποτελέσματα. Έτσι χάλασαν λίγο την καλή εντύπωση.

Ο Ά όμιλος ήταν πάλι ο «ασθενής». Έκαναν οι Γιαννιώτες περίπατο. Να θυμίσουμε, ότι από αυτό τον χρόνο, η βαθμολογία γινόταν με το σύστημα 2-1-0, και να θυμίσουμε ότι ανάμεσα στους άλλους παίκτες «ψαρέψαμε» τους Κατσαρό Χατζησκουλίδη, Παπαμιχαήλ και Δουρδουνά (Ατρόμητος Πειραιά), Στασινόπουλο (Αίαντα), Κώστα Νικολαϊδη (ΠΑΣΓ), Στεφανάκη (Ηλυσιακός), Νίκο Σιδέρη, Λεβαντή (που σημείωσε σε ένα παιχνίδι 9 γκολ) και Βαγγέλη Αγγελή (Κόρινθος), Μπαλτούμα (Παναιτωλικός), Ορφανίδη (Παναρκαδικός), Διακονικολάου, Παυλίδη, Γιώργο Αχιολά, Πίττα και Κώττη (Ρόδου) και Στεργίου (Ρουφ).

1974-75: Kαι πάλι στον A όμιλο της B εθνικής και καταλαμβάνει την 5η θέση με 43 βαθμούς. Πριν από τον Β΄ γύρο έδειξε ότι θα γίνει… «μεγάλος». Διακρίνεται για τις μεγάλες νίκες του (με πολύ πλούσια σκορ). Όμως, τελικά, παρασύρεται και σε «φουσκωμένες» εκτός έδρας ήττες. Γενικά δείχνει σαν έφηβος σε έπαρση. Αν πήγαινε καλύτερα στην αρχή, θα έφτανε σε πιο ψηλή (από την πέμπτη) θέση.

Το 1975 είναι μια δύσκολη περίοδος. Από το 1976 οι ομάδες της Β΄ Εθνικής θα είναι 40 και οι όμιλοι δύο. Έτσι οι ομάδες τα δίνουν όλα. Παρ’ όλο αυτό το σοβαρό γεγονός, ο ΟΦΗ τερματίζει αήττητος στο γήπεδο του τη σεζόν!!! Όμως πρωταθλητής αναδεικνύεται ο Παναιτωλικός.

Στον όμιλο έπαιξαν οι Καλιφασάς και Χιώτης ( Ίκαρος), Ρόζος (Ιωνικός), Στέφανος Κυριαζής (Καλλιθέα), Απ. Σαββαλίδης και Γιακουμής (Παναιτωλικός), Αγγελόπουλος, Κάπονας, Ρουμελιώτης και Στ. Ρασιδάκης (Ελευσίνα), οι Καλαματιανοί Ασημακόπουλος και Παναγόπουλος (Πανηλειακός), Στεφανίδης, Σπίνος, Παπαλάμπρου και Σπανοσωτηρόπουλος (Πάτρα), Θ Βάγγης (Ρουφ), Τασσόπουλος και Γεωργιάδης που ντεμπουτάρουν (Φωστήρας), Γκοτζαμάνης και Μαστραντωνάς (Χαλκίδα) και Πανόπουλος και Μιχ. Τσαγκαράκης (Χανιά).

1975-76: Πανηγυρικά πρωταθλητής!!! Έκανε μια «διαβολική» εμφάνιση στον Ά γύρο και μετά συντηρούσε – με περισσή ευκολία – τη διαφορά. Με προπονητή τον κ. Zαφειρόπουλο ο OΦH συγκέντρωσε τότε 52 βαθμούς. Ο ΟΦΗ είχε σαν μόνη αντίπαλο τη Ρόδο, που τον κυνήγησε μέχρι το τέλος του γύρου. Μετά η τελευταία – που έκανε την μεγάλη έκπληξη και νίκησε μέσα στο Ηράκλειο – σχεδόν … διαλύθηκε!!! Έτσι οι μόνες ομάδες, που ήταν καλύτερες του ΟΦΗ στον Β΄ γύρο ήταν ο Πανελευσινιακός (κέρδιζε βαθμούς για να σωθεί επειδή ξεκίνησε με πλην 8 βαθμούς) και ο Παναρκαδικός που φορμαρίστηκε αργά και δεν απείλησε ούτε στο ελάχιστο. Έτσι η ομάδα βγήκε ουσιαστικά πρωταθλήτρια από τα μέσα του Β΄ γύρου… και τερμάτισε με 7 βαθμούς διαφορά! Ο Ζαφειρόπουλος δίδαξε στους παίκτες κοντρόλ – ποδόσφαιρο. Έτσι ή ομάδα ήταν φειδωλή στα γκολ, αλλά διεκδικούσε κι εκτός έδρας βαθμούς (κέρδισε τελικά, εκτός Ηρακλείου 18 βαθμούς!). Τότε έπαιξαν στον όμιλο του ΟΦΗ οι Λυκουρίνος, Διαμιανίδης, Κωνσταντίνος, Πηγαδίτης, Φ. Μαρτίνος και Μπάρκογλου (Αιγάλεω), Στολίγκας (Αμφιάλη), Μύλλερ και Καρδιακίδης (Ατρόμητος Π), Χασιώητης που παίζει και τώρα (Εθν. Αστέρας), Παγκάκης (Ηλυσιακός), Καπερνέκας, Γκατζιλάκας και Χάνιος (Καλαμάτα), Αποστολόπουλος (Ιωνικός), Βαλιάνος που παίζει και τώρα (Κορωπί), Θεοφίλης (Ορφέας), Μουκέας (Παναρκαδικός), Σιδέρης (Πάτρα), Μανδρέκας, Σκούφος, Ξανθόπουλος και Σταθόπουλος (Προοδευτική) και Τανίδης, Δράκος και Παπαοικονόμου (Ρόδος). Ο ΟΦΗ αναδείχθηκε πρωταθλητής με ένα σωρό ρεκόρ (βαθμών, νικών, κερδών εκτός έδρας κ.τ.λ.).

Η καθιέρωση στην Α’ Εθνικη

1976-77: Tότε, στην πρώτη του επανεμφάνιση τερμάτισε στην 6η θέση του βαθμολογικού πίνακα, έχοντας προπονητή το Nίκο Aλέφαντο. Μίλησαν για τον «ενθουσιασμό του πρωτάρη», γιατί από την πρώτη στιγμή έδειξε ικανότητες. Η αλήθεια είναι ότι ο ΟΦΗ ήταν τότε μια τέλεια επιθετική μηχανή και οι παίκτες του σκόραραν 57 φορές. Ποτέ και στις πιο καλές στιγμές της ομάδας δεν έφτασε σε τέτοια ύψη σκοπευτικής απόδοσης στην Ά Εθνική. Άλλωστε εκείνο τον χρόνο ο Παπαδόπουλος ήταν πρώτος «κανονιέρης» της κατηγορίας. (Σε έναν αγώνα μάλιστα με τις Σέρρες σημείωσε 4 στα 24 τέρματα του). Ας σημειωθεί ότι η ομάδα (λόγω τιμωρίας της) έπαιξε με ΠΑΟΚ και Απόλλωνα στο Ρέθυμνο. Τελικά ο ΟΦΗ εκείνο το χρόνο κέρδισε την έκτη θέση που είναι ένα ορόσημο για τη μετέπειτα πορεία του.

1977-78: Είναι ο χρόνος που εδραιώνεται στους αντιπάλους η πεποίθηση, ότι το Ηράκλειο είναι η πιο δυσκολακατάβλητη επαρχιακή έδρα, καθώς ο ΟΦΗ δεν αφήνει κανένα να «κουρσέψει» το κάστρο του και τερματίζει αήττητος στην έδρα του! Έστω κι αν παραχώρησε 8 ισοπαλίες στο γήπεδο του. Κατέλαβε την 8η θέση.

Γενικά αυτό τον χρόνο κυνηγήθηκε από ένα «κύμα» ισοπαλιών. Στα 17 παιχνίδια του στον Ά γύρο τα 10 έληξαν με «Χ»!!! Όμως υπάρχει μια απόδειξη της ποιοτικής βελτίωσης του ΟΦΗ. Μέχρι τότε στα 4 προηγούμενα χρόνια στη Ά Εθνική είχε ηττηθεί σε 15 τουλάχιστον συναντήσεις σε μια περίοδο. Το 1978 οι ήττες ήταν μόλις 11. Να θυμίσουμε και μια λεπτομέρεια. Το 3-1 της Καβάλας παίχθηκε από τους ερασιτέχνες της ομάδας λόγω της πρώτης απεργίας των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών.

1978-79: Παραμένει αήττητος πάλι στο γήπεδο του και τερματίζει 7ος. Δεν έχει χάσει για 35 αγώνες (τελευταία ήττα, από ΑΕΚ το 1977). Τα πιο χαρακτηριστικό στοιχείο για την ακατάβλητη έδρα του είναι το γεγονός που έγινε στον τελευταίο αγώνα της περιόδου. Ο ΟΦΗ φιλοξενούσε τον Ολυμπιακό που αν κέρδιζε την αδιάφορη Κρητική ομάδα, έπαιρνε τίτλο. Έφερε όμως 3-3, κάτι που τον ανάγκαζε σε μπαράζ με την ΑΕΚ και που τελικά δεν το έπαιξε, με αποτέλεσμα να χάσει την ευκαιρία κατάκτησης του τίτλου! Σαν «Άτλας» ο ΟΦΗ αντλούσε υπερ-δύναμη στο γήπεδο του, όπου παραχώρησε μόλις 4 ισοπαλίες το 1979.

Στα χρόνια του επαγγελματισμού

1979-80: Μετά 39 αγώνες ο ΠΑΟ του πήρε το «αήττητο» της έδρας με το βαρύ 3-0. Ο ΟΦΗ είχε πολλά προβλήματα. Αρχικά ένα ανώμαλο αγωνιστικό πρόγραμμα . Επειδή γίνονταν έργα, τον ανάγκασαν να παίξει σερί παιχνίδια εντός (ή εκτός), ενώ τα περισσότερα από αυτά της έδρας του, τα έπαιξε στο γήπεδο του Εργοτέλη. Κι ενώ στον Ά γύρο είχε μια πολύ καλή απόδοση στον επαναληπτικό παρουσίασε μια ομάδα αρκετά κουρασμένη. Φάνηκε η ανάγκη για μια σημαντική ανανέωση. Τερμάτισε στην 11η θέση με 32 βαθμούς.

1980-81: Η ανανέωση έγινε. Αποκτήθηκαν πολλοί ταλαντούχοι παίκτες. Φυσικό ήταν να υπάρξει μια αρχική αστάθεια στη απόδοση. Το δυσμενές πρόγραμμα συνέτεινε στην κακή απόδοση της ομάδας. Όμως τα προβλήματα ξεπεράστηκαν και ο ΟΦΗ τελικά κέρδισε βαθμούς, ακόμη και εκτός έδρας. Εκείνο που έχει σημασία είναι πως ακόμη και σε μια δύσκολη χρονιά δεν έπεσε κάτω από 32 βαθμούς. Να δούμε τα αποτελέσματα των 34 αγώνων αφού θυμίσουμε ότι λόγω χορτόστρωσης του γηπέδου τις ομάδες Κόρινθο και ΠΑΟ, τις αντιμετώπισε στο γήπεδο Ηροδότου. Κατέλαβε την 10η θέση.

1981-82: Ένας κακός Ά γύρος… «αποκαταστάθηκε» από ένα καλό Β γύρο. Στον Ά γύρο έχασε στο Ηράκλειο 4 φορές. Όμως στο Β γύρο έχασε μόνο 3 φορές (σε 9 αγώνες) εκτός έδρας. Τότε φάνηκε πως η ομάδα έδεσε κι ήταν έτοιμη για κάποια πιο σημαντικά επιτεύγματα στο μέλλον. Τους 20 βαθμούς που έφθασε στον επαναληπτικό γύρο δεν τους είχε «ξαναπιάσει» ποτέ σε ένα γύρο. Οι παίκτες απόδιδαν και ατομικά αλλά και έδεσαν σαν σύνολο. Άρχισε να κάνει πολλά «κέρδη» εκτός έδρας. Όλα προδίκαζαν καλή συνέχεια και όλοι αισιοδοξούσαν. Η 9η ήταν η θέση του ΟΦΗ στην τελική κατάταξη (33 β.).

1982-83: Όπως είχε φανεί από την προηγούμενη χρονιά ο ΟΦΗ ήταν ο «καλύτερος ΟΦΗ» στα 10 χρόνια του στην Ά Εθνική (συνολικά). Σημείωσε ρεκόρ βαθμών. Ισοφάρισε τις επιδόσεις των περισσοτέρων νικών και πιο λίγων ηττών και τερμάτισε στην 7η θέση (37 β.). Τα παραπάνω στοιχεία συνοδεύονται με μια μοναδική επιτυχία. Το 3-2 στη Νέα Φιλαδέλφεια σε βάρος της ΑΕΚ, ήταν μια πολύ –πολύ μεγάλη έκπληξη που δημιούργησε (σε συνδυασμό και με άλλες εκπλήξεις) μια σούπερ-τυχερή νικήτρια του ΠΡΟΠΟ (τα κέρδη της άγγιξαν τα 50 εκατομμύρια!!). Την ΑΕΚ την κατανίκησε εκείνο το χρόνο και στο γήπεδο του (4-0), ενώ την Ρόδο την κέρδισε στο γήπεδο Ηροδότου (έργα). Ένα τρωτό σημείο είχε αυτή τη χρονιά η ομάδα:Το … «κάρφωμα» με 4-1 από τη Λάρισα στο Ηράκλειο.

1983-84: Στην προσπάθεια τους οι ιθύνοντες να δώσουν ακόμη πιο μεγάλη ισχύ στο μοτέρ της ομάδας, έκαναν ανανέωση. Πάρθηκαν «φίρμες» που δεν τράβηξαν όσο περίμεναν. Η «αλλαγή» για εκείνο το χρόνο είχε αρνητικά αποτελέσματα. Τερμάτισε στην 8η θέση με 27 βαθμούς.

1984-85: Ήταν άλλη μια περίοδος προβληματισμών, μπήκαν κι άλλοι νέοι παίκτες στην ομάδα. Φυσικά αυτό στοίχιζε σε ομοιογένεια που είχε σαν επακόλουθο την απώλεια βαθμών. Ήταν ένας χρόνος προετοιμασίας. Δεν πήγε καλά κυρίως στον ΄Β γύρο όπου το σκορ 2-1, τον κυνηγούσε. Έφερε 7 στα 15, από τα οποία 4 ήταν σερί. Παρά τα προβλήματα η ομάδα είχε ένα κέρδος. Οι νεαροί εξελίξιμοι ταλαντούχοι παίκτες απέκτησαν πείρα, που τα ευεργετικά της αποτελέσματα θα φαινόντουσαν πολύ εύκολα. Τερμάτισε μόλις 10ος με 26 βαθμούς.

Ξεκινά η χρυσή εποχή Γκέραρντ

1985-86: Η πιο μεγάλη χρονιά του ΟΦΗ στην Ά Εθνική άρχισε στραβά. Έχασε στο γήπεδο του από την Καλαμαριά (πάλι). Ο Ά γύρος άλλωστε έκλεισε πάλι με ήττα στο Ηράκλειο. Από εκεί και πέρα όμως υπάρχει η «Κρητική έκρηξη». Ο ΟΦΗ είχε την ευτυχία να είναι η κορυφαία ομάδα του Β γύρου!!! (Ο πρωταθλητής της χρονιάς ΠΑΟ κέρδισε 20 μόνο βαθμούς στο ΄Β γύρο). Ήταν τόση η ικανότητα της ομάδας σε αυτό τον γύρο, που κέρδισε τους 9 από τους 16 βαθμούς που διεκδίκησε στα εκτός έδρας παιχνίδια!!! Σε αυτόν το γύρο ήταν πραγματικά μια μεγάλη ομάδα. Έχασε μόλις ένα βαθμό στο γήπεδο της κι έχασε μόλις δύο φορές εκτός έδρας. Τελικά τερμάτισε στην καλύτερη θέση της ιστορίας του στην Ά Εθνική. Ο ΟΦΗ ήταν δικαιωματικά δεύτερος στην βαθμολογική κατάταξη. Βλέποντας τα αποτελέσματα της χρονιάς των θριάμβων γίνεται αντιληπτό ότι ο ΟΦΗ έκανε ρεκόρ περισσοτέρων βαθμών (38) και νικών (16) και πιο λίγων ηττών (8) στην ιστορία του στην Ά Εθνική. Και το πιο βασικό τα ρεκόρ έγιναν σε 30 αγωνιστικές. Δηλαδή η ομάδα του Ηρακλείου κέρδισε πιο πολλούς βαθμούς κι από τις άλλες χρονιές που οι αγωνιστικές ήταν 34.

1986-87: H περίοδος αυτή είναι χρυσή για τον OΦH γιατί στις 21 Iουνίου κατακτά για πρώτη φορά στην ιστορία του το κύπελλο Eλλάδος. Στο τελικό αντιμετώπισε τον Hρακλή. Σκόρ κανονικής διάρκειας και παράτασης 1-1( Kωφίδης 30 και Xαραλαμπίδης 34).

Στην διαδικασία των πέναλτυ είχε έλθει η ώρα του Mύρων Σηφάκη. Πρώτος εκτέλεσε πέναλτυ ο Zούντμπυ ο Nορβηγός και έστειλε την μπάλα άουτ.O Xαραλαμπίδης ευστόχησε στο πρώτο για τον OΦH ( 1-0).
Στην συνέχεια ο Σηφάκης απέκρουσε το δεύτερο πέναλτυ του Hρακλή που εκτέλεσε ο Zήφκας και ο Tσινός μετά έκανε το 2-0. O Δανιήλ Παπαδόπουλος μείωσε σε 2-1 και ο Γρηγόρης Παπαβασιλείου το 3-1.
O Mύρων Σηφάκης ψώνισε τον Aδάμου έκανε την δεύτερη εκπληκτική απόκρουση EΔΩΣE TH NIKH στον OΦH και συγχρόνως την κατάκτηση του πρώτου τίτλου στην ιστορία του. Tελικό σκόρ του τελικού 4-2 ( 3-1 στα πέναλτυ).

Η ομάδα του Γκέραρντ φτάνει στο απόγειο της δόξας της. Πέρα από την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, στο πρωτάθλημα, επαναλαμβάνει την επιτυχία του προηγούμενου χρόνου και τερμάτισε στην 3η θέση με 38 βαθμούς. Τώρα πλέον οι αντίπαλοι δεν φοβούνται μόνο την έδρα του ΟΦΗ. Έχουν τους ίδιους φόβους κι όταν παίζουν στα γήπεδα τους!! Όμως εκεί πια που φτάνει στο τέλειο η ικανότητα του να εκμεταλλεύεται το Ηράκλειο, όπου παραχώρησε μόλις δύο ισοπαλίες. Φυσικά έμεινε αήττητος. Δυστυχώς το πρωτάθλημα του 1987 θα μείνει στη ιστορία σαν «ημιτελές». Έτσι κέρδισε λόγω απεργίας των ΠΑΕ τις δύο τελευταίες νίκες του με μηδενισμό (Ηρακλής και Βέροια). Να θυμίσουμε ότι η ήττα 3-0 του πρώτου αγώνα με Διαγόρα έγινε μετά την έβδομη αγωνιστική (λόγω απεργίας στην πρεμιέρα των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών). Στο χρόνο αυτό έκανε νέο ρεκόρ νικών (17).

Tην ίδια περίοδο, η ΠΑΕ OΦΗ εκπροσωπεί για πρώτη φορά την Κρήτη και την Ελλάδα στην Ευρώπη (Κύπελλο UEFA) OΦΗ – Hajduk Split (1-0/0-4).

1987-88: Αν αντιμετωπίσει κανένας ψυχρά τους αριθμούς, θα δει ότι η χρονιά για τον ΟΦΗ ήταν σπουδαία, Τέταρτη θέση (37 β.) με ρεκόρ τερμάτων (54) σε διοργάνωση με 30 αγωνιστικές, ισοφάριση ρεκόρ νικών, μόλις 3 βαθμοί απώλεια και κέρδη εκτός έδρας σημαντικά. Όμως αν αναλυθούν τα επιτεύγματα σε αυτά του Ά και σε άλλα του ΄Β γύρου, θα προσέξει τις διαφορές. Παρ’ όλο ότι στην έδρα του πήγε καλά, ο ΄Β γύρος ήταν κακός για την ομάδα. Που ήταν έβδομη βαθμολογικά στον επαναληπτικό γύρο. Όχι φυσικά ότι και τότε η εμφάνιση δεν ήταν αξιόλογη. Όμως αν έπαιρνε τους βαθμούς του Ά γύρου ….. «κτυπούσε» τίτλο!! (Το ίδιο έγινε και το 1987. Άρα υπάρχει πρόβλημα …). Συμπερασματικά πάντως η χρονιά ήταν από τις πολύ καλές, έστω κι αν χάθηκε στο τέλος, η Ευρώπη με το ΟΥΕΦΑ της. Ο Ολυμπιακός στάθηκε ένας μοιραίος αντίπαλος στην περίοδο 1988. Νίκησε τον ΟΦΗ 3 φορές. Του έκοψε Κύπελλο Ελλάδας και ΟΥΕΦΑ και τον φιλοδώρησε με τη μοναδική ήττα στο Ηράκλειο. Το πιο «τρελό». Ο ΟΦΗ διαφήμιζε την Τράπεζα του προέδρου του Ολυμπιακού!! Μόνη παρηγοριά: Η νίκη του για κύπελλο στο Ηράκλειο, που ήταν η μοναδική του Ολυμπιακού στο θεσμό. Δεν τον νίκησε ούτε ο νικητής του Κυπέλλου ΠΑΟ… Το πρωτάθλημα το κατέκτησε η ΑΕΛ, μοναδική φορά στην Ιστορία για ομάδα της περιφέρειας. Ο ΟΦΗ το διεκδίκησε επίσης μέχρι ενός σημείου, αλλά πλήρωσε τον κακό δεύτερο γύρο.

Στην Ευρώπη συμμετέχει και πάλι στο Κύπελλο UEFA . Πρώτη πρόκριση στην Ιστορία του, αφού πέρασε την Vitosha Sofia στον πρώτο γύρο και αποκλείστηκε από την Atalanta στο δεύτερο.
(Vitosha – ΟΦΗ 1-0/1-3 και ΟΦΗ – Atalanta 1-0/0-2).

1988-89: Ο ΟΦΗ τερμάτισε 5ος με 34 βαθμούς, κερδίζοντας σε αγώνα μπαράζ την ισόβαθμή του ΑΕΛ με 3-1. Το αξιοσημείωτο της χρονιάς η κατάκτηση του Βαλκανικού Κυπέλλου από τον ΟΦΗ, το οποίο πήρε αήττητος.

Στις 7 Ιουνίου 1989 στις Σέρρες διεξήχθη ο τελικός, ανάμεσα στον ΟΦΗ και την FK Radnicki Nis. Η Κρητική ομάδα, μπροστά σε 5000 θεατές, επικράτησε με 3-1 με γκολ των Μπατσινίλα (58΄), Βλαστού (70΄) και Ν. Παπαβασιλείου (90΄). Οι Γιουγκοσλάβοι είχαν προηγηθεί στο 40ο λεπτό με το Βίσνιτς.

Η ενδεκάδα του ΟΦΗ: Χοσάδας, Βάβουλας, Γκουλής, Πατεμτζής, Ανδριανίδης, Γρηγόρης Παπαβασιλείου, Βλαστός, Τσίμπος, Μπατσινίλας (86΄ Ν. Παπαβασιλείου), Νίκος Νόμπλιας, Μαρινάκης, Γρηγόρης Χαραλαμπίδης.

1989-90: Ο ΟΦΗ στο πρωτάθλημα έμεινε σχεδόν στάσιμος, τερματίζοντας στην 6η θέση με 36 βαθμούς. Στο Κύπελλο Ελλάδας κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, για δεύτερη φορά στην Ιστορία του. Εκεί ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό με 4-2, πραγματοποιώντας όμως πολύ καλή εμφάνιση. Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στο πρώτο ημίχρονο με 2-0, με κεφαλιά του Τσαλουχίδη (12′) και πέναλτι του Ντέταρι (29′). Ο ΟΦΗ δεν τα παράτησε και με την έναρξη του δευτέρου μέρους, μέσα σε λίγα λεπτά, κατάφερε να φέρει το ματς στα ίσια με κεφαλιά «ψαράκι» του Βλαστού στο 48ο λεπτό και απ’ευθείας βολέ του Τσίμπου στο 53ο λεπτό. Από εκεί και πέρα, φαινόταν ότι όποιος σκόραρε πρώτος θα έπαιρνε και το τρόπαιο και αυτός ήταν ο Ολυμπιακός, με τον Τσαλουχίδη στο 69ο λεπτό να εκμεταλεύεται μια αναμπουμπούλα μέσα στην περιοχή του ΟΦΗ. Τη νίκη των Πειραιωτών σφράγισε ο Ντέταρι σε μια γρήγορη αντεπίθεση στο 90ο λεπτό.

Η ενδεκάδα του ΟΦΗ: Χανιωτάκης, Βάβουλας, Γκουλής (81′ Τσινός), Πατεμτζής, Ανδρεανίδης, Ίσις, Τσίμπος, Βέρα, Βλαστός (83′ Μπατσινίλας), Νιόπλιας, Κάβουρας

Λίγες ημέρες μετά τον τελικό και πάλι στο Ολυμπιακό Στάδιο, ο ΟΦΗ πήρε μια άτυπη ρεβάνς, νικώντας τον Ολυμπιακό με 4-5, ενώ εχανε με 4-0 μέχρι τις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, πραγματοποιώντας τη μεγαλύτερη ανατροπή στην Ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

1990-91: Η μέτρια επόμενη χρονιά έφερε μια προσωρινή παύση στην ξέφρενη πορεία των τελευταίων ετών. Ο ΟΦΗ τερμάτισε μόλις 8ος με 34 βαθμούς. Στο Κύπελλο έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, όπου αποκλείστηκε στα πέναλτι από τον Πανιώνιο.

1991-92: Σταθερά στην πρώτη «σελίδα» της βαθμολογίας, ο ΟΦΗ κατέληξε στην 6η θέση με 34 βαθμούς. Αποκλείστηκε και πάλι στα προημιτελικά του Κυπέλλου, αυτή τη φορά από την ΑΕΚ.

1992-93: Η επιστροφή του ΟΦΗ τις επιτυχημένες χρονιές. Με εκπληκτικές εμφανίσεις τερματίζει άνετα στην 4η θέση και εξασφαλίζει την έξοδό του στο Κύπελλο UEFA. 66 βαθμοί η συγκομιδή του ΟΦΗ, καθώς ήταν το πρώτο πρωτάθλημα που εφαρμόστηκε το σύστημα 3-1-0, έχοντας μάλιστα 9 βαθμούς διαφορά από τον 5ο ΠΑΟΚ.

1993-94: Η 7η θέση του ΟΦΗ, με 47 βαθμούς, ήταν μέτρια. Όμως η χρονιά ήταν εκπληκτική, καθώς πραγματοποίησε μια εξαιρετική πορεία στο Κύπελλο UEFA. Στον πρώτο γύρο απέκλεισε την πολύ δυνατή SK Slavia Prague με 1-1 στην Πράγα και 1-0 στο Ηράκλειο. Στο δεύτερο γύρο, μια από τις πιο σημαντικές στιγμές στην Ιστορία του ΟΦΗ, αφού πεταξε έξω τη φημισμένη Atletico Madrid (ήττα 1-0 στη Μαδρίτη και νίκη 2-0 στο Γεντί Κουλέ). Η πορεία του ΟΦΗ στην Ευρώπη ολοκληρώθηκε απέναντι στην Boavista, όντας πλέον η μόνη ελληνική ομάδα που συνέχιζε στα κύπελλα Ευρώπης. Οι δύο ήττες με 1-4 και 2-0 δε στάθηκαν ικανές να χαλάσουν τη γλυκιά γεύση της χρονιάς.

1994-95: Σε ρηχά νερά κινήθηκε ΟΦΗ, τερματίζοντας μόλις 9ος με 49 βαθμούς.

1995-96: Ανάκαμψη με την 5η θέση και τους 57 βαθμούς. Ο ΟΦΗ πάλεψε την έξοδο στο Κύπελλο UEFA με τον Ηρακλή και την έχασε μόλις για 1 βαθμό, την τελευταία αγωνιστική. Τότε ο ΟΦΗ επικράτησε του Απόλλωνα στη Ριζούπολη με 0-1, αλλά ο Ηρακλής με ένα γκολ στις καθυστερήσεις νίκησε τον Πανηλειακό στον Πύργο (1-2) και κέρδισε τη μάχη της ευρωπαϊκής συμμετοχής.

Στο ξεκίνημα της περιόδου, ο ΟΦΗ δοκίμασε την τύχη του στο νεοσύστατο Κύπελλο Intertoto και η πορεία του κρίνεται αρκετά αξιοπρεπής. Πέρασε ως 2ος από τον όμιλο, χάνοντας μόνο από τη Bayer 04 Leverkusen και προκρίθηκε στους 16 της διοργάνωσης, όπου ηττήθηκε σε μονό εκτός έδρας αγώνα από την Bursaspor με 2-1, αν και είχε προηγηθεί με γκολ του Φραντζέσκου. Αν είχε προκριθεί, έμεναν 2 μονοί αγώνες με την Karlsruher SC και την FC Girondins de Bordeaux και μάλιστα στο Γεντί Κουλέ, προκειμένου να εξασφαλίσει ο ΟΦΗ το εισιτήριο στο Κύπελλο UEFA.

1996-97: Η ευρωπαϊκή έξοδος επιτεύχθηκε την αμέσως επόμενη περίοδο και ήρθε με πανηγυρικό τρόπο. Η περίφημη ισοπαλία στο ΟΑΚΑ με τον Παναθηναϊκό με 1-1, στις 18 Μαΐου με την κεφαλιά του Γιώργου Κουτσουπιά, έμεινε ως ορόσημο στις καρδιές των φιλάθλων μας. Ο ΟΦΗ τερμάτισε 3ος με 66 βαθμούς, αφήνοντας 4ο τον ΠΑΟΚ και εκτός Ευρώπης τον ΠΑΟ. Αξιοσημείωτο ότι τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου, ο ΟΦΗ παραχώρησε δύο από τους καλύτερους παίκτες του στις δύο ομάδες που άφησε τελικά πίσω του: τον Κώστα Φραντζέσκο στον ΠΑΟΚ και τον Κώστα Κωνσταντινίδη στον Παναθηναϊκό.

1997-98: Η Ιστορία διδάσκει ότι είναι πολύ δύσκολο να κρατήσεις δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη. Αυτό φάνηκε και αυτή τη χρονιά, την οποία ο ΟΦΗ είχε άλλη μία εξαιρετική ευρωπαϊκή πορεία, ενώ στο πρωτάθλημα τερμάτισε μόλις 7ος με 49 βαθμούς. Στο Κύπελλο UEFA ο ΟΦΗ κατάφερε πάλι να προχωρήσει 3 γύρους. Αρχικά απέκλεισε την KR Reykjavík (0-0 στην Ισλανδία και 3-1 στο Ηράκλειο), στη συνέχεια πέρασε θριαμβευτικά τη Ferencvárosi T.C., η οποία την προηγούμενη χρονιά είχε αποκλείσει άνετα τον Ολυμπιακό (νίκη 3-0 στο Γεντί Κουλέ και ήττα 2-1 στη Βουδαπέστη). Η επιτυχημένη πορεία ολοκληρώθηκε απέναντι στην πολύ δυνατή AJ Auxerre, αν και η πρόκριση κρίθηκε στις λεπτομέρειες (ήττα 3-1 στη Γαλλία και νίκη 3-2 στο Ηράκλειο).

1998-99: Μεταβατική χρονιά με τον ΟΦΗ να τερματίζει στην 8η θέση, συγκεντρώνοντας 51 βαθμούς. Ξεχωρίζει η παρουσία ενός 18χρονού από το Μάλι. Το όνομα αυτού Mahamadou Diarra.

1999-00: O προπονητής του ΟΦΗ, Ευγένιος Γκέραρντ ανακοινώνει την αποχώρησή του από τους πάγκους και η ομάδα μοντέλο που είχε δημιουργήσει, ετοιμάζεται για μια τελευταία παράσταση. 4η θέση και 63 βαθμοί η εντυπωσιακή συγκομιδή με την έξοδο στην Ευρώπη να είναι σίγουρη από το Χειμώνα. Ασταμάτητο το νέο αστέρι από την Κόστα Ρίκα, Ronald Gomez, «πυροβολεί» τις αντίπαλες εστίες 19 φορές.

Τέλος εποχής

2000-01: Η αποχώρηση του επί 16 χρόνια ηγέτη του ΟΦΗ, δημιουργεί ένα σοκ αβεβαιότητας στο σύλλογο, από το οποίο δε θα συνέλθει. Αποτέλεσμα, σχεδόν η ίδια ομάδα που την προηγούμενη περίοδο κόντραρε στα ίσια όλους τους αντιπάλους και σε όλες τις έδρες, να βρεθεί στο χείλος του υποβιβασμού. Η επικείμενη μείωση των συμμετεχουσών ΠΑΕ από 16 σε 14 και η πτώση μίας παραπάνω στη Β’ Εθνική, αύξανε ακόμα περισσότερο το άγχος. Η καλή εκτός έδρας συγκομιδή, καταστρεφόταν από την άθλια εντός και ο ΟΦΗ δεν ξέφυγε σε κανένα σημείο από την διακεκαυμένη ζώνη. Αποτέλεσμα να αναγκαστεί να παίξει τη σωτηρία του στα περίφημα μπαράζ με τον ΠΑΣ Γιάννινα, τα οποία κέρδισε με δύο νίκες ως γηπεδούχος στη Ρόδο (λόγω τιμωρίας) και τα οποία, δυστυχώς, στάθηκαν αφορμή να ξεκινήσει μια εντελώς αχρείαστη κόντρα.

Στο Κύπελλο UEFA, η συμμετοχή του ΟΦΗ κρίνεται μέτρια. Έκανε το καθήκον του αποκλείοντας την αδύναμη FK Napredak Kruševac από τη Σερβία (6-0 και 0-0), αλλά αποκλείστηκε από τη Slavia Prague (2-2 στο Ηράκλειο και ήττα 4-1 στην Τσεχία).

2001-02: Κάποιες μεταγραφές και η παρουσία του προπονητικού διδύμου, Σαμαρά-Τσινού, οι οποίοι είχαν κληθεί να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά την προηγούμενη χρονιά, έφεραν την ανάκαμψη και μάλιστα ο ΟΦΗ έφτασε μία αγωνιστική μακριά από την έξοδο στην Ευρώπη. Τελικά, η ομάδα τερμάτισε στην 8η θέση με 33 βαθμούς.

2002-03: Στο ίδιο μήκος κύματος και η επόμενη περίοδος, με τον ΟΦΗ να τερματίζει πάλι 8ος με 44 βαθμούς.

2003-04: Σημάδια κάμψης και πτώση στην 11η θέση με συγκομιδή 29 βαθμών.

2004-05: Με τη φωτιά έπαιξε ο ΟΦΗ αυτή τη χρονιά, αφού ενώ είχε ένα αρκετά καλό ξεκίνημα, τελικά τερμάτισε μόλις 13ος με 32 βαθμούς, μία θέση πάνω από τον Άρη που υποβιβάστηκε στη Β’Εθνική.

2005-06: Πρώτη χρονιά στο νέο Παγκρήτιο Στάδιο. Το φλερτ του ΟΦΗ με την καταστροφή συνεχίστηκε και για μεγάλο διάστημα φάνταζε ως το πρώτο φαβορί για τον υποβιβασμό. Τελικά, κόντρα σε προγνωστικά και … προσδοκίες ο ΟΦΗ κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία. Στην Ιστορία για πάντα θα μείνει ο άτυπος τελικός, την τελευταία αγωνιστική με αντίπαλο το Λεβαδειακό, όπου ο φίλαθλος κόσμος της Κρήτης κατέκλυσε το νέο στάδιο. Περισσότεροι από 27.000 φίλοι του ΟΦΗ έσπρωξαν την ομάδα τους στη νίκη με 2-0 (77′ Ισά, 90’+2′ Νουαφόρ). 13η θέση και 31 βαθμοί ο απολογισμός της χρονιάς.

2006-07: Αρκετά διαφορετική η επόμενη περίοδος. Ο ερχομός του Ράινερ Μάουρερ, ενός προπονητή με φουλ επιθετική νοοτροπία και του πολύ ικανού επιθετικού Γκόραν Ντρούλιτς, βοήθησε τον ΟΦΗ να παρουσιάσει ένα αρκετά ελκυστικό πρόσωπο στον ουδέτερο φίλαθλο, με πολλά γκολ, τόσο υπέρ όσο και κατά. Τελική κατάταξη η 8η θέση και οι 42 βαθμοί (γκολ 41 υπέρ, 45 κατά).

2007-08: Άσχημα ξεκίνησε η χρονιά. Ο ΟΦΗ συμμετείχε στο Κύπελλο Intertoto και γνώρισε αποκλεισμό-σοκ από την Tobol Kostanay και μάλιστα με 2 ήττες (1-0, 0-1). Μάλιστα, το σύστημα της διοργάνωσης είχε αλλάξει και μόνο με μία πρόκριση ο ΟΦΗ θα συμμετείχε στο Κύπελλο UEFA, μετά από χρόνια. Η χρονιά ήταν αγχώδης αλλά τέλειωσε με όμορφο τρόπο, σημαδευόμενη από το θρίαμβο με 4-1 επί του Παναθηναϊκού. Ο ΟΦΗ τερμάτισε 12ος με 32 βαθμούς.

2008-09: Το φλερτ του ΟΦΗ με την καταστροφή κάποτε θα κατέληγε σε … γάμο. Τίποτα δεν πήγε καλά, πολλά τα λάθη, τα προβλήματα και οι ευθύνες. Ο υποβιβασμός ήρθε ως φυσιολογική εξέλιξη. 14η θέση, 24 βαθμοί και μπήκε ένα τέλος στην επί 33 χρόνια αδιάλειπτη παρουσία του ΟΦΗ στην πρώτη κατηγορία.

Ο ΟΦΗ, ο αυτοκράτορας του Νότου, ιδρύθηκε το 1925 από αθλητές της πόλης του Ηρακλείου, οι οποίοι επιθυμούσαν μέσα από την σύσταση ενός συλλόγου που θα εκφράζει τους ίδιους και τους φιλάθλους του.

Η πλήρης ονομασία του είναι Όμιλος Φιλάθλων Ηρακλείου με σήμα την ασπρόμαυρη ασπίδα και χρώματα το άσπρο και το μαύρο.

Στην διαδρομή του ΟΦΗ μέσα στην ιστορία οι ένδοξες στιγμές είναι αμέτρητες, με την ιδέα του Ομίλου να μεγαλώνει γενιές και γενιές, αθλητών και φιλάθλων.

Ο ΟΦΗ είναι η ομάδα που με την Κρήτη στην φανέλα της, ξεπέρασε τα σύνορα της Ελλάδας και έκανε γνωστή την μεγαλόνησο στη ποδοσφαιρική Ευρώπη.

Ο ΟΦΗ είναι η ομάδα που μπήκε «σφήνα» στους λεγόμενους «μεγάλους», που σήκωσε το Κύπελλο Ελλάδας το 1987, που έφτασε μια ανάσα από την κατάκτηση και του πρωταθλήματος, τερματίζοντας τελικά στην δεύτερη θέση.

Ο ΟΦΗ είναι η ομάδα που, σε πολύ δύσκολες εποχές για το Ελληνικό ποδόσφαιρο, τροφοδοτούσε συνεχώς παίκτες τα μεγάλα Ευρωπαϊκά αλλά και την Εθνική ομάδα της χώρας μας.

Γενικά, ο ΟΦΗ είναι η ομάδα που μέσα από τα τρία γράμματα του, περικλείει μια τεράστια ιστορία, που όμοια της, δύσκολα βρίσκεις κάπου αλλού.

Η ιστορία του ΟΦΗ

Ο ΟΦΗ ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 1925 στο Γυμναστήριο της οδού Ιδομενέως όπου συνυπήρχαν αθλητές στίβου, αρσιβαρίστες, παλαιστές καθώς και ποδοσφαιριστές.

Στο σπίτι του μετέπειτα γιατρού Μηνά Ζαμπόζη υπογράφτηκε το καταστατικό ίδρυσης του O.Φ.Η. (Όμιλος Φιλάθλων Ηρακλείου), που είχε σαν φυτώριο τους προσκόπους του Ηρακλείου και τους τελειόφοιτους του Γυμνασίου Αρρένων της πόλης.

Το καταστατικό ανέφερε τις εξής δραστηριότητες:

«Παντός είδους αθλητικές εκδηλώσεις. Ψυχαγωγία των μελών. Οργάνωση διαλέξεων, εκδρομών κ.λπ».

Πολλά από τα ιδρυτικά μέλη αλλά και στελέχη του ΟΦΗ συνήθιζαν να είναι και αθλητές της ομάδας, έτσι συντέλεσαν στο να δημιουργηθούν τμήματα ποδοσφαίρου, αθλοπαιδιών (στα 1928 είχε γυναικεία ομάδα βόλεϊ), στίβου, κολύμβησης και ποδηλατικό τμήμα.

Ο ΟΦΗ συνάντησε μεγάλη στήριξη από τους φιλάθλους κυρίως για της επιτυχίες του στο ποδόσφαιρο αλλά και στα άλλα αθλήματα και κυρίως στον κλασσικό αθλητισμό όπου στους Παγκρήτιους αγώνες είχε κυρίαρχη παρουσία. Η πορεία αυτή του ΟΦΗ βρήκε ανταπόκριση όχι μόνο στο Ηράκλειο αλλά και σε όλη την Κρήτη.

Κατά τη 15ετία 1925-1940 όταν και ο ΟΦΗ έκανε τα πρώτα του βήματα δεν υπάρχουν στοιχεία διότι και το ελληνικό ποδόσφαιρο βρισκόταν και αυτό στα πρώτα του βήματα παρ' όλα αυτά λέγεται από τους ανθρώπους της ομάδας ότι πρέπει να έδωσε σ' αυτή την προπολεμική 15ετία πάνω από 400 αγώνες και πως οι νικηφόροι ήταν πολλαπλάσιοι αυτών που έληξαν με ήττα.

O OΦΗ ήταν από πολλά χρόνια ο τιμημένος εκπρόσωπος της Κρήτης στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Με εξαίρεση όμως κάποιες σποραδικές αναλαμπές, δεν κατάφερε να γνωρίσει κάποια μεγάλη διάκριση.

Όμως τη διετία 1986-1988 ο ΟΦΗ αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ελλάδος, δευτεράθλητής Ελλάδας και πανάξιος πρεσβευτής της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Από τις αρχές του 2000 όμως ο ΟΦΗ άρχισε να παρακμάζει, μετά κυρίως της αποχώρησης του προπονητή-σύμβολο του ΟΦΗ, Ευγένιο Γκέραρντ. Το 2006, ο ΟΦΗ κατάφερε να υπαγεί στο άρθρο 44 περί χρεωκοπίας και τα χρέη του να διαγραφούν, αλλά στη συνέχεια να χρέη ξαναμαζεύτηκαν και μέχρι το 2015 είχε χρέη ύψους 12,2 εκατομμυρίων[1]. Μία σειρά κακών αγωνιστικών περιόδων τελικά κατέληξε στον υποβιβασμό του ΟΦΗ την περίοδο 2008-2009. Η ομάδα προβιβάστηκε ξανά στη Super League τη σεζόν 2010-2011. Τις 21 Μαρτίου 2015, ο Ο.Φ.Η. αποχώρησε από το πρωτάθλημα και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, έκανε την επανεκκίνηση του από την Γ Εθνική.

Αναδείχθηκε πρωταθλητής και κέρδισε την άνοδο για την Football league στην οποία και αγωνίζεται σήμερα.

Τίτλοι

  1. 1987 Κύπελλο Ελλάδος
  2. 1989 Βαλκανικό Κύπελλο

Διακρίσεις

  1. 1994 Φάση των 16 στο Κύπελλο UEFA
  2. 1988 Φάση των 16 στο Κύπελλο Κυπελλούχων
  3. 1990 Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος
  4. 1986 Δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα Ελλάδας
  5. Υψηλότερη θέση (Ά Εθνική): 2η, 1986