ofi1925.gr

Ο.Φ.Η. 1925 official website

Γήπεδο Θεόδωρος Βαρδινογιάννης

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕ

Η ιστορική έδρα της ομάδας μας, γνωστή πλέον σε όλους ως «Γεντί Κουλέ».

Στο γήπεδο αυτό ο ΟΦΗ έχει γνωρίσει μεγάλες στιγμές.

Τεράστιες επιτυχίες στο Ελληνικό πρωτάθλημα αλλά και στις Ευρωπαικές διοργανώσεις που συμμετείχε κατά καιρούς.

Tο γήπεδο του OΦH βρίσκεται στην περιοχή «Καμίνια» του Ηρακλείου και είναι γνωστό στο ευρύ κοινό με το προσωνύμιο «Γεντί Κουλέ». Η ακριβής χωρητικότητα του γηπέδου του ΟΦΗ είναι 9088 θέσεις.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ

Η ιστορία του γηπέδου του ΟΦΗ, του επονομαζόμενου “Γεντί Κουλέ”, ξεκινάει πριν από 60 χρόνια. Η ομάδα αγωνιζόταν στο γήπεδο “Ελευθερίας” ώσπου ο πρόεδρος της τοπικής Ένωσης Δημήτρης Βουρεξάκης έδωσε την πληροφορία στους ανθρώπους της για την έκταση στα Καμίνια που ανήκε στο κράτος και θα μοιραζόταν στους πρόσφυγες.

Οι τότε παράγοντες του ΟΦΗ κινήθηκαν με μυστικότητα, κατέλαβαν το χώρο και άρχισαν τις εργασίες. Δύο χρόνια αργότερα το γήπεδο παραδιδόταν έτοιμο στην ομάδα του ΟΦΗ και τα εγκαίνια έγιναν το Νοέμβριο του 1951.

Ένας χώρος που χαρακτηριζόταν “νεκρόπολη” λόγω της ύπαρξης του νεκροταφείου των Αρμενίων έγινε ποδοσφαιρικό γήπεδο και γέμισε από ζωντάνια και δραστηριότητα. Ωστόσο για να βελτιωθεί η εικόνα του χρειάστηκαν κόπος και αγώνες. Πρόεδρος της ομάδας ήταν την περίοδο εκείνη ο Μανώλης Παπακαλιάτης και συνεργάτες του οι Χαράλαμπος Νικηφοράκης, Μίμης Αλεξίου, Μανώλης Μηλιαράκης, Νίκος Μπούλος, Σπύρος Καρανικόλας, Γιώργος Μαρκόπουλος.

Η εξέλιξή του ωστόσο παρουσίασε εμπλοκή στο πρόσωπο μιας Ισραηλίτισσας η οποία διεκδικούσε δικαιώματα από το εβραϊκό νεκροταφείο, όμως το θέμα λύθηκε τελικά το 1969 με την παρέμβαση του τότε Γ.Γ. Αθλητισμού κ. Ασλανίδη.

Στο μεταξύ το γήπεδο βελτιωνόταν, είχαν γίνει και εξέδρες ενώ όταν ο ΟΦΗ ανέβηκε στην Α’ Εθνική αποδείχθηκε πως ο αριθμός των θεατών που χωρούσε ήταν μικρός. Σιγά – σιγά δημιουργήθηκαν νέες και μεγαλύτερες κερκίδες ενώ το 1979 έγινε και η τοποθέτηση του χλοοτάπητα για να πάρει με την πάροδο των χρόνων τη σημερινή του μορφή.

 

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΤΣ

Το γήπεδο του ΟΦΗ άνοιξε τις πύλες του για πρώτη φορά επίσημα στις 11 Νοεμβρίου 1951.  Στην πρώτη συνάντηση ο ΟΦΗ φιλοξένησε την ομάδα της ΑΣΔΑΝ που τότε ήταν ισάξια της Εθνικής και η οποία νίκησε με 4-1. Το όνειρο είχε πάρει σάρκα και οστά, ο ΟΦΗ είχε το δικό του γήπεδο.

 

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ

Από το βιβλίο που εκδόθηκε το 1988 με τίτλο «ΟΦΗ, το καμάρι της Κρήτης» διαβάζουμε για τις εργασίες κατασκευής του γηπέδου του ΟΦΗ:

Αρχικά μιλάει ο επίτιμος πρόεδρος του Συνδέσμου Φίλων του ΟΦΗ κύριος Περδικάκης: «Καθώς το σιδερένιο «θηρίο» παράσερνε τις ταφόπετρες εμείς σπεύδαμε να τις σκεπάσουμε με χώμα χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, ακόμα και με τις παλάμες μας κουβαλούσαμε τα χώματα».

Στην συνέχεια, μιλάει ο Νίκος Μπούλος που έχει ταυτίσει το όνομα του με το γήπεδο του ΟΦΗ: «Σαν έβρεχε οι επιχωματώσεις ρουφιόντουσαν. Τότε ξεπρόβαλαν οι τρύπες των παλαιών τάφων… Πολεμούσαμε με τα φαντάσματα!!! Τελικά νικήσαμε… Μια «νεκρούπολη» μετατράπηκε σε ναό χαράς και ζωντάνιας».

Δεκάδες χέρια δούλευαν μέρα – νύκτα για να μπορέσουν να μετατρέψουν τον χώρο από μια νεκρούπολη σε ένα μέρος που θα αποτελεί πάντα κομβικό σημείο για την ζωή χιλιάδων Ηρακλειωτών και φιλάθλων του ΟΦΗ.

«Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΓΗΠΕΔΟ»

«Λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο ΟΦΗ ήταν συνεχώς πρωταθλητές και το ποτάμι των νέων οπαδών και φίλων φούσκωνε συνεχώς. Εκείνη την εποχή, είχε για έδρα την περιοχή «Κουπέ». Προπονιόταν στα μυθικά «Χεντέκια». Όμως αγώνες έδινε και στο γήπεδο «Ελευθερίας» που ασφυκτιούσε από την πληθώρα αγώνων και των αγωνιζόμενων ομάδων. Η ανάγκη του γηπέδου λοιπόν ήταν επιτακτική. Αναζητούσαν παράλληλα τον χώρο ο πρόεδρος του ΟΦΗ Μανώλης Παπακαλιάτης και οι συνεργάτες του, μερικοί από τους οποίους ήταν οι Χαράλαμπος Νικηφοράκης, Μίμης Αλεξίου, Μανώλης Μηλιαράκης, Νίκος Μπούλος, Σπύρος Καρανικόλας, Γιώργος Μαρκόπουλος.

Η ευκαιρία δόθηκε από τον πρόεδρο της ΕΠΕ Ηρακλείου Δημήτρη Βουρεξάκη. Τότε, στα 1949 αυτός πρωτόδωσε την πληροφορία στον κουνιάδο του, παλιό παίκτη του ΟΦΗ και τότε σύμβουλο της ομάδας κ. Νικηφοράκη. «Υπάρχει χώρος για γήπεδο» του είπε και συνέχισε «στα Καμίνια όπου ήταν παλιά νεκροταφεία. Μερικά χωάφια, εκεί θα μοιραστούν από το κράτος στους πρόσφυγες. Σπεύσατε να προλάβετε».
Με άκρα μυστικότητα, ετοιμάστηκαν για την κατάληψη οι άνθρωποι του ΟΦΗ. Ένα πρωί το ξεκίνημα έγινε. Τρία ταξί γεμάτα πιστούς στα Καμίνια. Ο χώρος, θύμιζε «αυγοθήκη»!!! Ήταν γεμάτος τρύπες και λακκούβες. Στην μέση άλλωστε του χώρου υπήρχαν δύο τεράστιοι κρατήρες όπου πριν από λίγο καιρό υπήρχαν αντιαρματικά γερμανικά πυροβολεία.

Ελάχιστα το σκέφτηκαν οι καταληψίες. Με μετροταινίες μέτρησαν έναν χώρο 140Χ70 μέτρα. Τον κύκλωσαν με κορδέλες. Την άλλη μέρα χωρίς να ανακοινώσουν τίποτα, πήγαν πάλι. Έμπηξαν πασσάλους ενώ έβαλαν και συρματοπλέγματα από παλιά υποβρύχια δίχτυα με τα οποία οι Γερμανοί έκλειναν το λιμάνι του Ηρακλείου. Όμως ο πρόεδρος Παπακαλιάτης βρήκε στενό τον χώρο. Τότε ο Μπούλος με δική του πρωτοβουλία πήγε και τράβηξε κρυφά πιο κάτω τα συρματοπλέγματα. Έτσι κερδήθηκε μεταξύ των άλλων και η σημερινή σκεπαστή κερκίδα των εισιτηρίων διαρκείας (θύρες 7, 9).

Ο χώρος στην περιοχή των Καμινίων Παλιά ανήκε στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Φυσικά περιήλθε στο ελληνικό δημόσιο. Ο χώρος είχε χρησιμεύσει για την ταφή των νεκρών. Στα βόρεια, παράλληλα με την θάλασσα ήταν το νεκροταφείο των Αρμένιων. Στον χώρο που επιλέχτηκε ήταν βασικά το εβραϊκό νεκροταφείο ενώ εκεί που βρίσκονται σήμερα οι θύρες 4, 5 ήταν το χριστιανικό νεκροταφείο. Μετά την ανταλλαγή των πλυθησμών, το 1923, το χριστιανικό νεκροταφείο δημιουργήθηκε στον Άγιο Κωνσταντίνο. Ακόμα και μετά την εξόντωση του εβραϊκού στοιχείου στην διάρκεια του πολέμου, Εβραίοι δεν υπήρχαν και το νεκροταφείο είχε εγκαταλειφθεί.

Η ΑΥΓΟΘΗΚΗ
Το έδαφος για την δημιουργία γηπέδου είχε βρεθεί. Έμενε μόνο αυτή η «αυγοθήκη» που ήταν γεμάτη τρύπες και που είχε τους δύο τεράστιους κρατήρες και έπρεπε να ισοπεδωθεί. Ίσως να δούλευαν για αυτό μέχρι σήμερα, αν δεν υπήρχε ο «σαν από μηχανής θεός», ένα σιδερένιο κατασκεύασμα που οι ιδιοκτήτες του το έλεγαν «μπουλντόζα». Ήταν η μοναδική στο νομό. Ανήκε στην Διεύθυνση Μηχανοκαλλιέργειας του Νομού. Φυσικά, οι αρμόδιοι «πείστηκαν» να την παραχωρήσουν. Μπροστά, λοιπόν πήγαινε η μπουλντόζα και πίσω της οι άνθρωποι του ΟΦΗ. Με κασμάδες και φτυάρια, με καροτσάκια και ζεμπίλια προσπαθούσαν κυρίως να μεταφέρουν χώμα. Με αυτά σκέπαζαν τις τρύπες που ανοιγόντουσαν καθώς η μπουλντόζα παράσερνε τις ταφόπετρες.

Στην αρχή η όλη υπόθεση θύμιζε τον «Δον Κιχώτη που τα έβαζε με τους ανεμόμυλους». Δούλευαν, δούλευαν αλλά ο χώρος δεν συμμαζευόταν. Με τον καιρό η αυγοθήκη άρχισε να ισοπεδώνεται. Ο ενθουσιασμός και ο κόπος των ανθρώπων, που έτρεχαν να δουλέψουν μόλις σχολούσαν από την δουλειά ή το σχολείο, νίκησε. Οι κοιλότητες χανόντουσαν και μια κακοτράχαλη αλάνα σχηματιζόταν. Και όσο το έβλεπε αυτό ο «στρατός» του ΟΦΗ, τόσο δούλευε υπεράνθρωπα. Συγκινημένοι από την θέα, δεν λογάριαζαν κόπο και προσωπικές απολαύσεις. Ξέχασαν τις οικογένειες τους και το σπίτι τους.

Η πάλη είχε αρχίσει να γέρνει προς την πλευρά των ανθρώπων όταν η φύση έριξε ένα νέο εμπόδιο στην πάλη αυτή. Οι βροχές άρχισαν να παρασέρνουν τα χώματα. Πιο συνηθισμένο μάλιστα ήταν το θέαμα να ρουφιέται το χώμα προς τα κάτω.  Έτσι, πρόβαλαν πάλι οι τρύπες που είχαν πολλά κενά. Ήταν τόσο μεγάλη η ζημιά και σε τόσες πολλές μεριές που ένας πρόχειρος μαντρότοιχος που είχε κατασκευαστεί, κατέρρευσε! Η «αυγοθήκη» δεν παραδινόταν εύκολα. Καμία δύναμη όμως δεν ήταν αρκετή για να σταματήσει το πεισματωμένο, ορμητικό πιστό και ακάματο «στρατό» του ΟΦΗ.

ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ
Το γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 11 Νοεμβρίου 1951. Στην πρώτη συνάντηση ο ΟΦΗ φιλοξένησε την ομάδα της ΑΣΔΑΝ που ήταν τότε αντάξια της εθνικής ομάδας και που τον νίκησε με 4-1.

Τότε, κάτι τέτοιες συναντήσεις ήταν σπάνιες. Πιο ειδικά για τον ΟΦΗ και το Ηράκλειο. Είναι σαν να ζητάς σήμερα να έρθει να αγωνιστεί στο Ηράκλειο η μικτή κόσμου… Μεγάλη υπόθεση… Και πρέπει να γίνεται φυσικά αντιληπτό πως ένιωθαν οι άνθρωποι του ΟΦΗ που έβλεπαν το όραμα να πραγματοποιείται. Το όνειρο είχε πάρει σάρκα και οστά. Η «αυγοθήκη» έγινε γήπεδο… Η «νεκρόπολη» γέμισε από χαρούμενους αλλαλαγμούς. Η συγκίνηση τους ήταν η καλύτερη πληρωμή. Στιγμές τιτάνιες… Μπράβο σε όλους».
Όμως με την ισοπέδωση του χώρου και με την δημιουργία ενός υποφερτού αγωνιστικού χώρου, η επιχείρηση γήπεδο δεν τελείωσε. Ίσα – ίσα τότε ξεκίνησαν να φαίνονται τα πραγματικά εμπόδια.

Το πρώτο μήνυμα ήρθε από το Υπουργείο Οικισμού. Αφού οι υπάλληλοι για καιρό κρατούσαν το θέμα άλυτο, δεν μπορούσαν πια να το καθυστερούν. Τα αγροτεμάχια που ήταν στην περιοχή είχε αποφασιστεί να παραχωρηθούν στους πρόσφυγες οι οποίοι έπρεπε φυσικά να αποκατασταθούν.

Ειδικά ο χώρος του γηπέδου είχε σχεδιαστεί να γίνει πάρκο πράσινου. Άρχισε λοιπόν μια νέα προσπάθεια. Οι πολυάριθμοι άνθρωποι του ΟΦΗ που υποστηρίζονταν από τις πολιτικές και κοινωνικές αρχές του νομού πολιόρκησαν με τις συνεχείς προσπάθειες τους το Υπουργείο. Για μια ακόμα φορά νίκησαν. Το γήπεδο αποχαρακτηρίστηκε από πάρκο και παραχωρήθηκε στον ΟΦΗ.

Η χαρά της δημιουργίας καλυτέρευσης του χώρου και η δημιουργία κερκίδων κόπηκε όμως και πάλι. Ο «κεραυνός» αυτήν την φορά είχε το πρόσωπο μιας γυναίκας, εβραίας στην καταγωγή. Ήταν ίσως η μόνη Ισραηλίτισσα του Ηρακλείου που γλύτωσε από τις θηριωδίες του Χίτλερ. Στην αρχή ο Παπακαλιάτης την καθησύχασε δίνοντας της 100 δραχμές μετά από κάθε αγώνα. Όμως, αργότερα με τον δικηγόρο διεκδικούσε τα δικαιώματα του εβραϊκού νεκροταφείου. Ανάμεσα στα διεκδικούμενα ήταν και ένα μεγάλο μέρος του γηπέδου. Νέοι αγώνες, νέα έξοδα και πολλές αποφάσεις δικαστηρίων. Το θέμα έδειχνε ότι θα ήταν μια καταστροφή για τον σύλλογο. Αν και η Εβραία κληρονόμος κάθε τόσο έπαιρνε ορισμένα ποσά εντούτοις δεν αποσυρόταν από την αγωγή. Το 1969 που το θέμα ήταν πάλι σε έξαρση, κατέβηκε στο Ηράκλειο ο Γ.Γ. Αθλητισμού Κώστας Ασλανίδης που πλήρωσε 1.200.000 δραχμές στην κληρονόμο και ο ΟΦΗ έγινε ο απόλυτος κύριος του γηπέδου.

 

*Πηγή στοιχείων από την έκδοση του βιβλίου “ΟΦΗ, το καμάρι της Κρήτης”.

 

Γεντί Κουλέ

genti_koule
genti_koule_2

 

genti_koule_4
genti_koule_9

 

genti_koule_3